Home

Ruud Spaargaren (1949)

Als puber ging ik al met mijn camera op stap en fotografeerde ik bij voorkeur oudere mensen met doorleefde gezichten. Ik wilde graag fotograaf worden en ging naar de MTS voor fotografie. Dat werd geen succes. Echter 15 jaar geleden, tijdens een reis door Peru, werd ik weer gegrepen door mijn “oude passie” die inmiddels springlevend is. Tijdens een aantal reizen heb ik spontaan mensen gefotografeerd, ik maak met name portretten, gefascineerd door ‘ogen’ en de onbevangen blik. Het gelaat toont de menselijke kwetsbaarheid.
Sinds dat moment voel ik me steeds meer fotograaf.

Afgelopen jaren heb ik geëxposeerd met foto’s van de eerste generatie Turkse vrouwen in Nederland en was er een fotoproject van mensen met een verstandelijke beperking.
Als door een onzichtbaar koordje voel ik me aangetrokken door mensen die a.h.w. aan de zijlijn staan, mensen aan de rand van Nederland, die er eigenlijk ‘niet bij horen’. Juist deze mensen wil ik een gezicht geven.
Daarnaast heb ik ook opdrachten uitgevoerd voor vele boeken van Paul de Blot SJ. Voor het blad Pedagogiek in Praktijk heb ik twee jaargangen het thema “ Wat de droom voor kinderen betekent” fotografisch uitgewerkt.

Op dit moment hebben de dak- en thuislozen mijn belangstelling. Mensen die in de huidige samenleving ‘niet mee kunnen komen’ en daardoor geen bestaansrecht lijken te hebben of zichzelf ervaren als ‘overbodig’.
Deze mensen wil ik laten zien, zij hebben ook bestaansrecht, ik wil hun ogen laten spreken…
De foto’s kunnen schuren, wringen, een lach toveren. Ze kijken je aan of van je weg.
Beelden zonder opsmuk die ons kunnen confronteren met onze eigen (voor)oordelen.
Ik ben gefascineerd geraakt door de verscheidenheid en de hartstocht die de gelaatsuitdrukkingen uitstralen, het zijn allemaal beelden met verhalen.

In een nieuw project met als titel Een ogenblik voor en met de helden straatwerk ik samen met dichters, tekenaars, schrijvers en andere kunstenaars om de beelden nog meer kracht te geven.
Ook de dak- en thuislozen werken hier daadwerkelijk aan mee.
Om grotere projecten te kunnen vormgeven heb ik Stichting Weerzien in het leven geroepen.